logotype
  • image1 Loża żeńska Gaja Aeterna na Wschodzie Warszawy
  • image2 Samorozwój poprzez indywidualną pracę nad wartościami
  • image3 Wolność sumienia, poszanowanie godności i odmienności innych

Masoneria kobieca na świecie

Początek związku kobiet z masonerią to koniec lat 50. XVIII wieku we Francji. Wtedy to powstały tzw. loże adopcyjne, przeznaczone wyłącznie dla kobiet  i tworzone przy lożach męskich. W 1774 r. Wielki Wschód Francji formalnie przyjął loże adopcyjne pod swoją opiekę. Loże te trudno jednak uznać za w pełni niezależne, m.in. stosowano podwójne obsadzanie stanowisk a prowadzącym prace zawsze był Czcigodny Mistrz miejscowej loży męskiej zaś kobieta pełniąca najwyższą funkcję wśród kobiet określana była jako „honorowa towarzyszka Mistrza”. Panie zrzeszone w lożach adopcyjnych nie tyle zajmowały się własnym rozwojem intelektualnym i duchowym w myśl założeń wolnomularstwa, co skupiały się przede wszystkim na działalności filantropijnej, kulturalnej i towarzyskiej w ramach swoich spotkań „salonowych”.

Koniec wieku XIX przyniósł narodziny wolnomularstwa mieszanego.  W roku 1893 Marie Deraismes, sama inicjowana w loży męskiej, wraz z G. Martinem założyła obediencję o nazwie Wielka Loża Symboliczna Szkocka Obrządku Mieszanego „Le Droit Humain”, do którego przynależeć na równych prawach mogli i mężczyźni, i kobiety. Szybkie rozprzestrzenianie się tego nurtu doprowadziło wkrótce do jego wyjścia poza granice Francji. W połowie 1899 r. organizacja zmieniła nazwę i odtąd (do dziś) znana jest jako Międzynarodowy Zakon Mieszany „Le Droit Humain”. Obediencja ta stanowi alternatywę dla kobiet  zainteresowanych pracą wolnomularską w gronie mieszanym.

Powstanie wolnomularstwa mieszanego było pierwszym, ważnym krokiem w przyznaniu kobietom równych praw do bycia masonkami. Nie był to jednak krok ostatni. Ojczyzną wolnomularstwa stricte kobiecego jest Francja. Pierwsze próby powołania do życia autonomicznej kobiecej obediencji miały miejsce 8 lipca 1936 r., w trakcie odbywającego się – pod przewodnictwem Wielkiego Mistrza Wielkiej Loży Francji – Kongresu Lóż Adopcyjnych. Rok później Kongresowi po raz pierwszy przewodniczyła  kobieta – Anne Marie Pedenau. Po II wojnie światowej, 17 września 1945 r. Konwent Wielkiej Loży Francji zainicjował działalność „Francuskiego Związku Wolnomularstwa Kobiecego”, inicjującego wyłącznie kobiety. W 1952 r. dokonano zmiany nazwy na „Grande Loge Féminine de France” – Wielka Żeńska Loża Francji, do której przynależy Loża Gaja Aeterna.

logoObediencja ta obecnie liczy około 420 lóż i 14000 tysięcy aktywnych członkiń (dane na XI 2013 r.). Inicjuje kobiety z całego świata, działając na rzecz powszechnego wolnomularstwa. Dzięki niej powstały, m. in. Wielka Żeńska Loża Belgii, Wielka Żeńska Loża Szwajcarii, Wielka Żeńska Loża Portugalii i inne.